:عشق و شهوت

آيا عشق با شهوت آميخته است يا اساسا به نظر فرويد عشق همان شهوت است يا شهوت صورت ديگری از عشق . در عشق های انسانی زمينی عشق يا از ازدواج آغاز

می شود و به تدريج اگر علايق زوجين به هم افزايش يابد به عشق نزديك می شوند و هر نوع تعامل سازنده بين همسران و از جمله روابط جنسی می تواند به همدلی بيشتر

آنان كمك كند . يا آن كه شهوت به عشق مبدل می گردد . گاهی به دليل جاذبه شديد يك هوس و لذت يا ثروت طلايی يا موقعيت اجتماعی ، چنان ذهن و دل آدمی را مشغول

.می كند كه آدمی از درك واقعيات زندگی غافل مي شود : پيامبر فرمود : هر كس عاشق چيزی شود چشم و دلش بيمار می گردد و با چشمی ناسالم به واقعيات می نگرد

عشق پاك : اگر عواطف انسانی با شهوت و هوس آميخته گردد ، ارضاي يكی از خودخواهی ها و تمايلات شخصی محور آنخواهد بود و معشوق و محبوب تا آنجا اهميت

خواهد داشت كه اين نيازهای شخصی برآورده شود . چنين عشقی ممكن است به انواع حيله گری ها و ناخالصی ها و زرنگ بازی ها و سوء استفاده ها آميخته گردد و

گاهی چنان نفرت انگيز و چندش آور به نظر آيد كه ذكر نام عشق برای آن گناهی بزرگ باشد . در حديث نبوی آمده است كه هركس عاشق گردد و آن را كتمان كند و

پاكدامنی و عفاف بورزد و بميرد شهيد مرده است . در اين حديث به راز آلودی عشق و حفظ اين رازها و توفندگی آن و غالب شدن عاشق بر قدرت عشق تا سر حد پاكی

ذهن و دل و بدن و ماندگاری عشق تا پاي مرگ اشاره دارد . عشقهای كز پی رنگی بود يعنی عشق هايی كه با جلوه گری رنگ و لعاب صورت مي گيرد و ريا كارانه

و ظاهر سازانه است نمی تواند عشق به واقعيت شخصيت كسی باشد . چنان كه اگر سيمای واقعی معشوق از پس رنگ ها بيرون آيد و هويت واقعی درونی اش از ورای

.حرف ها و حديث ها و كنار نهادن جلوه بدنی در ميان آيد ، چه بسا كه عشق به يك تفاله بدل گردد