|
|||||||
|
|
|
|||||
|
|
|||||||
گویند شقایق ها هرگز نمی میرند پس تا مرگ شقایق ها دوستت دارم
شده تا حالا ؟
شده تا حالا دلت همچين بگيره كه ندونی به كجا پناه ببری؟
شده تا حالا تمام وجودت اشك باشه؟
شده تا حالا دوست داشته باشی يه ثانيه ديگه هم نفس نكشی؟
شده تا حالا دنيا به اين بزرگی بشه برات قفس؟
شده تا حالا تا اعماق وجودت بخوای داد بزني؟
شده تا حالا با تمام احساست از زندگي بدت بياد؟
شده تا حالا نتونی به كسی اعتماد كنی؟
شده تا حالا همچين كم بياری كه مرگ تو از خدا بخوای؟
شده تا حالا از اونی كه دوسش داری بخوای بگذری؟
شده تا حالا اسم مرگ برات زيبا باشه طوری كه همون موقع تمام نيازت مرگ باشه؟
ديگه از تنهايی داره گريم می گيره
.............ولي خيلی خسته ام
گاهی كه دلم
به اندازهء تمام غروبها می گيرد
چشمهايم را فراموش می كنم
اما دريغ كه گريهء دستانم نيز مرا به تو نمی رساند
من از تراكم سياه ابرها می ترسم و هيچ كس
مهربانتر از گنجشكهای كوچك كوچه های كودكی ام نيست
و كسی دلهره های بزرگ قلب كوچكم را نمی شناسد
و يا كابوسهای شبانه ام را نمی داند
با اين همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست
از دل هر كوه كوره راهی مي گذرد
و هر اقيانوس به ساحلی می رسد
و شبی نيست كه طلوع سپيده ای در پايانش نباشد
از چهل فصل دست كم يكی كه بهار است
.............من هنوز ترا دارم
غفلت
من از آن غفلت معصوم تو ای شعله پاك
بيشتر میسوزم و دندان به جگر می فشرم
منشين با من - با من منشين
تو چه دانی كه چه افسونگر و بی پا و سرم
تو چه دانی كه پس هر نگه ساده من
چه جنوبی - چه نيازی - چه غمی ست
يا نگاه تو كه پر عصمت و ناز
بر من افتد چه عذاب و ستمی ست
دردم اين نيست ولی
دردم اين است كه من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خويشتنم
روزی
آنکه می گذشت روزی
به شیشه کوبید و گفت
نسیم می گذرد تماشا کن
ببین حدیث دیگران که رفته از نظر
جای پای لحظه های رفته را تماشا کن
............
من نگاه کردم به شیشه های زمانه
هر آنچه می گذشت می دیدم
مسیر بود و راه بود و انسانها
شب بود و روز بود و من بودم
............
پشت قاب خاکی دیروز
عکس من بود با کسی که دیگر نیست
می نوشتم به خط پاییزی
اسم من هم زمان دیگر نیست
..................................................................
Info@Samir-N.7p.CoM
khaneye_doost.kojast_22@yahoo.com